"there are certain things in life where you know it's a mistake but you don't really know it's a mistake because the only way to know that it really is a mistake is to make that mistake and go, "yup, that was a mistake". so really, the bigger mistake would be to not make the mistake because then you'll go about your whole life not knowing whether it was a mistake or not."

15 Mart 2016 Salı

hayattan bir işaret beklemenin açıklanamaz saçmalığı

Biz insanlar yok muyuz, biz insanlar.. Sorumluluktan kaçmak için hiç bir fırsatı kaçırmayız. Evet asla ama asla kaçırmayız.

Hadi ama "ben öyle değilim" diye düşünmeyin içinizden. Evet siz de öylesiniz.

Mesela "hayattan bir işaret bekleme saçmalığı" harekete geçmemek için sadece bir bahane. Hayatınızda kaç kere hayat size, tam da beklediğiniz anda tam da ihtiyacınız olan işareti gönderdi ki. Asla. 

Zaten hayat ne zaman istediğimiz zaman istediğimiz şeyi veriyor ki. Hayatın anlayamadığımız bir zamanlaması var. Ama tabi ki hepsi de bizim iyiliğimiz için.

Peki ya hayatın bir zamanlaması yoksa? Ya her şeyi anlamlandırma dürtümüz, süper analytic zekamız her şeyi bir logic'e oturtmaya çalışıyorsa? Bu bambaşka bir konu.

Neler yapmayız ki kaçmak için? Erteleriz, laf arasında sorar söyleriz. ya da sormayız söylemeyiz. Görmezden geliriz, en çok yaptığımız da budur. Görmezden geliriz. Bizim için birileri bizim sorunlarımızı çözüversin isteriz, ya da çözmesin isteriz. Bazen de kimse bize dokunmasın isteriz. Kaçarız yani. 

Birinin bir zamanlar dediği gibi "stop bitching"

https://www.youtube.com/watch?v=lf6x07K4KQA

back to basics

"there are certain things in life where you know it's a mistake but you don't really know it's a mistake because the only way to know that it really is a mistake is to make that mistake and go, "yup, that was a mistake". so really, the bigger mistake would be to not make the mistake because then you'll go about your whole life not knowing whether it was a mistake or not."

https://www.youtube.com/watch?v=aboA27RX79c

Düşünüyorum da, değişiyorum değişiyorsun ama ne kadar? Yani içimde bir şeyler var ki onlar değişmiyor, o kesin. Ben de buna inanmak istiyorum, her şey çok hızlı değişiyor evet ama peki ya değişmeyenler. Onlar tam olarak benim ne kadarı mı oluşturuyor? Sizde de o his var mı, hayat o kadar hızlı akıyor ki sanki son birkaç senedir hayatımı "pause" a almış gibiyim. slow motion hayatıma geri dönebilir miyim?

Bir mesaj vermek için mi yazmak,yoksa içini mi akıtmak. Sanat sanat için mi, sanat benim için mi, yoksa senin için mi? 


Bazen size de oluyordur, aynı anda kafanızın içinde birkaç farklı ses. Her biri farklı bir şey söylüyor ve hangisi gerçek bilemiyorum. Hangisine ses vermeliyim, ya da dinlemeliyim. 15 Mart 2016 Istanbul trafiği bana öğretti ki, bir yol seçmelisin.  Bir route'un olmalı, bir sağa bir sola dönmekle, sık sık arkana bakmakla bir yere varılmıyor. running in circles

Peki ya gel git'lere ne demeli? Sizin de gel git'leriniz oluyor mu?

14 Şubat 2016 Pazar

"hayatını plazada sabit maaş uğruna hiç etmek"

https://eksisozluk.com/hayatini-plazada-sabit-maas-ugruna-hic-etmek--4975077

Bugünlerde bolca paylaşılan ekşi sözlük başlığı. Çok uzun zamanımı bu konu üzerine düşünerek geçirmiş biri olarak iki çift sözüm elbetteki var.

Öncelikle düşünerek pek bir yere varılmadığını anlamak gerekiyor. Öyle olsa felsefenin artık yavaş yavaş bir sonuca bağlanması gerekirdi. Hala aynı sorular geçerliliğini koruyor, sadece teorilerimiz var.

Her dönemin kendi içinde zorlukları var. Mesela 500 sene önce yaşasadık belki doğayla daha iç içe olurduk ama sevdiklerimizle mektupla haberleşirdik ya da güney amerika'yı görmek yine bizim için bir hayalden daha fazlası olamazdı.

Bazı şeyler satıyor. Mesela "live your dream", mesela "secret" gibi. Belki bu tarz dönemsel eleştiriler yapıp, şikayet etmenin o çözümsüz döngüsüne girmeden önce bir dönüp bakmak lazım geçmişe. Hep sahip olmadığımızı istemekten başka bir şey değil ki bu. Yaşadığımız dönemi değiştirmeyi istemek, gerçekliğimizi kabul etmemek.

" Bugünlerde herkes gitmek istiyor. Küçük bir sahil kasabasına, bir başka ülkere, dağlara, uzaklara.. Hayatından memnun olan yok. Kiminle konuşsam aynı şey.. Her şeyi, herkesi bırakıp gitme isteği."

Evet kötü günlerden geçiyoruz ve ben bilmiyorum dünyanın en iyi günü ne zamandı? Hangi dönemde yaşasam bir şeylerden şikayet etmezdim. Belki her şey eskiden daha kötüydü bilemiyorum.

Belki de en sevdiklerimiz şu an bizim için hiçbir anlam ifade etmeyen hastalıklardan ölüyordu ve sadece o bir kişi uğruna, o yaşasın diye tüm hayatımızı verebilirdik. Ve belki de verdik. Belki de çocuklarımız ölü doğuyordu, belki de sevgililerimizden haberler alamıyorduk, kavuşamıyorduk. Sırf onları görebilmek için hayatımızı verebilirdik ve belki de verdik.

24 Kasım 2015 Salı

mea culpa

Ve bir süre sonra her şey onların suçu olmaktan çıkıyor.  Tek suçlu sen oluyorsun. Sırf gıcıklığına değil, gerçek bu.

Beni ben yapanlar, biraz genler, biraz çevre ve yine bolca ben. Şimdi genler ben'in içinde mi, hayır değil. Ben dediğimiz, aslında farkındalığımız, özümüz. Evet doğru önce bizleri bir kalıba koyuyorlar, bir şeylere benzetmeye çalışıyorlar. Sindirella'nın üvey kardeşlerinin ayaklarını küçücük bir ayakkabıya sokmak için, topuklarından bir parça kesmeleri gibi. Biraz oradan kırpıyorlar biraz buradan. Belki de acı içinde oturuyoruz bir kalıba.

Peki ya sonra. Sonrası, özümüz. Sıra bize geçiyor, size geçiyor. O kalıptan çıkmak da, kırpılan yerleri iyileştirmek de bizim işimiz. Söylenmeden, sızlanmadan ve bazen de çok sorgulamadan.

Sonrasında olan hiçbir şeyden şikayet edemezsin. Senin sorumluluğunda oluyor çünkü hepsi. Sen izin veriyorsun mutsuzluğa, sevgisizliğe. Senden dolayı oluyor ne oluyorsa, senin yüzünden ve tamamıyla sana ait. Sonrası ne zaman mı başlıyor !?

Zaman ayağa kalkma ve silkinme zamanı. Suçlu aramayı bırakmak ve sorumluluğu üzerine almak zamanı. Kaçmak zamanı değil, kolay olanı yapmak zamanı değil. Zaman şimdi gereken neyse onu yapmak zamanı.

18 Ekim 2015 Pazar

ve toy yaşın bilmediği hesap: ışık hızı

https://eksisozluk.com/yalniz-bir-opera--92746

Çok uzun zaman oldu şiir okumuyorum. Şiir melankoli, hüzün. Güldüren şiir okudunuz mu hiç, mutluluk veren bir şiir. Bunu bir okuyun derim ama.

13 Ekim 2015 Salı

daha iyi bir dünyada buluşalım lütfen

Evet eleştiriyorum. Çok hem de. Sadece sizi değil, kendimi de tabi ki. Size bunu yapan biri kendine neler yapabilir hiç düşündünüz mü?

Zaman zaman da düşünüyorum, acaba yanlış mı anlıyorum. Sanmayın ki vardığım noktalara bağnazlıkla vardım. Hayır çok düşünerek vardım.

http://higherperspectives.com/overthinking/

Hatta bu iyi bir şey bile olabilirmiş.

Diyorum ki mesela, uyuşturucu kullanan o insanlar. Ne kadar da saçma değil mi yani sonunun kötü olacağını bile bile, içi boş bir mutluluğa bağlanmak. Eleştiriyorum onları ve anlamıyorum. Ama ya daha iyisi yoksa hayatta ve onlar bunu benden önce gördülerse. Evet ben çabalıyorum, vazgeçmiyorum. Ama ya boşuna çabalıyorsam. Onlar da bunu biliyorsa. O zaman bana bakıp gülmezler miydi? Benim onlara bakıp anlamadığım gibi.

Peki ya korkup da adım atmayanlar. Adım atacak bir neden bulamıyorlasa. Ve peki gerçekten bir neden yoksa, ben kendi kendime üretiyorsam. Bir anlam yaratmak için zorluyorsam. O zaman onları korkaklıkla suçlarken asıl korkan bensem. Gerçeği görmekten, boşluğu görmekten korkan bensem. Komik durumuna düşmez miyim onları korkaklıkla suçlarken? Asıl korkak ben olmaz mıyım?

Ama hayır ben öyle olmadığını biliyorum. Hayat her zaman inanların yanında. Neye olursa, gönülden kalpten ve samimiyetle inanların. "Hayatın yanında olması ne demek?" diye sormayın. Herkes için başka bir şey demek.

https://www.youtube.com/watch?v=4lxRRCxfRvI

17 Mayıs 2015 Pazar

No more heros here

http://www.youtube.com/watch?v=mHeK0Cwr9sg

We are all raised to be heros. This is how we gave up from the privilege of being ordinary, being vulnerable.
Sometimes its nice to leave all the burden from your shoulders and just be "another brick in the wall", so to say. Dont have to fight all the time. We should know that real difference is not in the outside but in the inside. Even though we seem just like everyone else we are unique. No need to prove that we can be a hero. We are heros in someone's heart anyway, at least for one person.
Why are we so greedy and want to be hero in everyone's heart? Why not one is enough? Why do we want things that we do not need? Not only material things , we want to own people too. Or is it only their attention we need? Are we that hungry? Who can feed us?

It is nice to walk with everyone else sometimes, going with the flow.

Why do we need the approval of other people whereas all we need approval of few people. Approval may not be the right word of choice, we need to be accepted and loved as we are. Does that mean approval? No that's something different. We just want to be a part of something, this is how we born.
We are created as a part of our mothers. We are part of something and we want to feel it. We want to feel that our presence is needed, and we want to feel that
we just do not live for nothing but there is something bigger than us. Something that actually gives meaning to our life, as if meaning could be something that can be given. You may think that you are something bigger or you may think your life more precious than cat's life or a bug's.
Why do we think that a cat can die instead of a person, in case?

Our automatic thinking patterns always make us believe that we are more important than others. Because the main instinct of ours is inherited from stone age. That is survival. It seems we still act upon those instincts even though when there is no threat to our physical existence. Because survival means physically being on earth.
All other things are internal. No one can kill your soul. Only your mind can do it. And this is why we should master the mind not the ego. Ego was a blessing old days
when humans were physically in danger but now ego is an illness for the soul. It is what stays between "you" and the mind. Like a noise, talking in the background.

It is all your fears and paranoias which were useful for keeping you alive thousand years ago. For the moment it is your biggest obstacle to freedom.Our minds need to be upgraded, just like every other application in app store. Feeling like a machine. And I am searching for what differs me from a perfectly desing artificial intelligence in a perfectly designed body?

Can someone unite all those thoughts for me please?